Σηφαλιός-Τα πρώτα εφηβικά χρόνια

Ο Σηφαλίος περνούσε τις μέρες του κοντά στους δικούς του, παίζοντας με τα ζώα της αυλής και διαβάζοντας τα μαθήματα του. Η προσκόληση στην μητέρα του ήταν ακόμα πολύ μεγάλη και λίγες ήταν οι φορές τις οποίες περνούσε μακριά από το σπίτι του. 

Το χειμώνα χαιρόταν πολύ να παίζει κοντά στο τζάκι με τα αγαπημένα του παιχνίδια αλλά και με την φωτιά. Όταν έβρισκε ευκαιρία και δεν τον αντιλαμβάνονταν ο πατέρας του ώστε να του βάλει τις φωνές μπορούσε να περάσει ώρες σκαλίζοντας τις στάχτες. Ο αδερφός του είχε γίνει αρκετά μεγάλος πια και έτσι ήταν λίγες οι φορές της οποίες τον περίπαιζε και τον τυρανούσε. Έτσι μια μέρα αφηρημένος έβλεπε το τζάκι να προσφέρει την ζεστασιά, τριζοβολώντας στην άκρη του σαλονιού τους. Στο σπίτι επικρατούσε ησυχία μιας και ο πατέρας του είχε αποσυρθεί για τον καθιερωμένο απογευματινό ύπνο και αναγκαστικά όλοι έπρεπε να κάνουν απόλυτη ησυχία τις επόμενες τρεις ώρες. Ονειροπαρμένος καθώς ήταν, δεν πρόσεξε ότι τα ξύλα που καίγονταν αργά-αργά είχαν πάρει επικίνδυνη κλίση. Έτσι σε κάποια ανύποπτη στιγμή, ένα μικρό καρβουνιασμένο κλαδάκι πετάχτηκε και έκαψε το μικρό χαλάκι που ήταν στρωμένο κοντά στο τζάκι, αφήνοντας ένα βαθύ μαύρο σημάδι. Για κακή του τύχη εμφανίστηκε ο πατέρας του την στιγμή ακριβώς του ατυχήματος. Μόλις είχε ξυπνήσει από τον μεσημεριανό του ύπνο, μάλλον από την φασαρία την οποία προξενούσε ο Σηφαλίος σκαλίζοντας τα ξύλα και ήταν εμφανώς θυμωμένος. Τα μάτια του κοκκίνισαν, το πρόσωπό του έγινε άγριο και στην συνέχεια οι φωνές του ακούστικαν μέχρι το κέντρο του χωριού. Ο Σηφαλίος στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και λίγο έλειψε να βάλει τα κλάματα.

Πολλά χρόνια αργότερα θα θυμάται αυτή την ιστορία καθώς και άλλες παρόμοιες και θα σκέφτεται πόσο άδικος ήταν ο πατέρας του μαζί του. Θα σκέφτεται πόσο λίγες ώρες πέρασαν μαζί για να συζητήσουν, να παίξουν, να κάνουν κάτι μαζί σαν πατέρας με γιο. Με νοσταλγία αλλά και πίκρα θα θυμάται όταν γίνει πια μεγάλος και αποκτήσει την δική του οικογένεια πόσο λίγο χρόνο του αφιέρωσε και θα λογίζεται πως πατέρας δεν σημαίνει μονάχα παροχή υλικών αγαθών αλλά και πνευματικών. Η συνέχεια της ιστορίας όμως είχε αίσιο τέλος καθώς τα γεγονότα που ακολούθησαν άλλαξαν την ζωή και την προσωπικότητα του Σηφαλιού μια για πάντα, μένοντας βαθιά χαραγμένα στο υποσυνείδητο του αλλά και την μνήμη του. Η εμπειρία που θα ακολουθούσε θα του έμενε αξέχαστη μιας και θα ήταν εμπειρία ζωής.

Καθώς λοιπόν ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα σηκώθηκε έβαλε τα παπούτσια του ήρεμα και ξεχύθηκε στην εξοχή. Η μέρα αν και κρύα ήταν πολύ καθαρή και ο ήλιος έλαμπε αγέροχα πάνω από το Λιβυκό πέλαγος. Σκεφτόμενος τί είχε προηγηθεί λίγο πριν στο σπίτι του δεν αντιλείφθηκε ότι είχε απομακρυνθεί αρκετά από το σπίτι του και το χωρίο. Είχε βρεθεί σε ένα απόκρυμνο βράχο που προεξείχε αρχοντικά πάνω από την αστραφτερή και ήρεμη θάλασσα. Το τοπίο ήταν μαγευτικό και άγριο ταυτόχρονα. 

Καθώς πλησίαζε στην άκρη του βράχου για να ατενίσει το πέλαγος, με έκλπηξη διαπίστωσε έναν γυπαετό πεσμένο στο έδαφος. Ήταν τραυματισμένος στο ένα ένα του φτερό και δεν μπορούσε να πετάξει πια. Με αργές κινήσεις πλησίασε το όρνιο και έμεινε ακίνητος για αρκετή ώρα κοντά στο κεφάλι του ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Ο γυπαετός αρχικά προσπάθησε να αποθήσει τον ήρωά μας αλλά σύντομα εγκατέλειψε καθώς ήταν εξαντλημένος. Με αργές και πάλι κινήσεις μετέφερε τον γυπαετό κάτω από ένα κέδρο ώστε να του προσφέρει λίγη σκιά. Στην συνέχεια με καλάμια και πέτρες έφτιαξε ένα πρόχειρο καταφύγειο. Το τραύμα του φαινόταν μάλλον επιπόλαιο και γρήγορα θα γινόταν καλά αν το καθάριζε και το απολύμεναι. 

Σαν σίφουνας έτρεξε στο σπίτι του μιας και ο ήλιος είχε αρχίσει να αποσύρεται ήδη. Πήρε μια καθαρή γάζα, αντισυπτικό, νερό και λίγο κυμά. Όπως μπήκε έτσι και βγήκε και όλη αναρωτήθηκαν που τρέχει σαν κουζουλός. Με γρήγορες κινήσεις αυτή την φορά καθάρισε την πληγή και πρόσφερε στον άτυχο φίλο του νερό και τον κυμά που κατάπιε μονομιάς. 

Τις επόμενες πέντε μέρες τις πέρασε δίπλα στο γενειοφόρο φίλο του προσφέροντας του τροφή και νερό, ώσπου τον είδε μια ηλιολουστη μέρα να σηκώνεται και να πηδά από τον ψηλό βράχο και να χάνεται στον ορίζοντα.

Αυτή δεν θα ήταν όμως η τελευταία φορά που θα έβλεπε τον ιπτάμενο φίλο του.