Τα παιδικά χρόνια του μικρού μας ήρωα ήταν αρκετά ήσυχα αν αναλογιστεί κανείς το ότι περιτρυγυριζόταν από μικρούς κινδύνους στο χωριού αλλά και από συνομηλικούς του πού ήταν επιρεπής στην σκανταλία.
Η μητέρα του κυρίως, ήταν υπερπροστατευτική εξαιτίας του ότι αρκετά μικροκαμωμένος. Συνεχώς του έδινε συμβουλές ώστε να μην μπλέκει σε καυγάδες στο χωριό, να προσέχει να μην πέσει στα πολυάριθμα πηγάδια του χωριού και γενικά του είχε απογορεύσει να βγαίνει πολύ από το σπίτι. Ακόμα και την μέρα του Αγίου Νικήτα που γινόταν το ξακουστότερο πανηγύρι της περιοχής, ο Σηφαλίος δεν μπορούσε να διασκεδάσει όπως ήθελε.
Ένα ζεστό Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου θα γινόταν και πάλι το γλέντι του πολυούχου αγίου του χωριού. Τα σχολεία είχαν μόλις ανοίξει και πάλι και όλα τα παιδιά του χωριού αρχιζαν να επιστρέφουν στην καθημερινότητα των μαθημάτων και των υποχρεώσεων που ποσός τους άρεσε. Όλα τα παιδιά την προηγούμενη μέρα είχαν αποφασίσει να πάνε για μπάνιο στην κοντινή παραλία και το βράδυ να πήγαιναν στην εκκλησία και αργότερα στο γλέντι. Αν και 11 χρονών τότε ο μικρός Σήφης του έγινε σύσταση να πάει για πάνω από μία ώρα στην παραλία και του απαγορέυτηκε να κολυμπήσει στα πεντακάθαρα και αναζωογονιτικά, δροσερά νέρα του Λιβικού πελάγους. Όταν όμως είδε όλα τα παιδιά να χαίρονται το παιχνίδι με το νερό, τόλμησε να μπεί και αυτός μέσα. Μόλις το έκανε όμως σκέφτηκε την μητέρα του και πόσο θα τη απογοήτευε. Γρήγορα-γρήγορα βγήκε έξω και αφέθηκε στον καυτό ήλιο για να στεγνώσει. Μετά απο χρόνια θα θυμάται αυτή την ιστορία και θα λυπάτε που δεν παράκουσε για μια φορά τους γονείς του.
Οι μέρες του Σηφαλίου κυλούσαν χωρίς κατι το συναρπαστικό και αυτό του μείωνε την αυτοπεποίθηση και την ανάγκη να κάνει παρέες. Πολλές ήταν οι φορές εκείνες τις οποίες τα άλλα παιδιά περνούσαν έξω από το σπίτι του και τον κοροΐδευαν. Αυτό όμως που πειραζε και στεναχωρούσε περισσότερο τον Σηφαλιό ήταν τα πειράγματα του αφερφού του. Αν και η διαφορά στην ηλικία τους δεν ήταν πολύ μεγάλη τα πειράγματα δεν σταματούσαν ποτέ. Λίγες ήταν οι φορές που έπαιζαν μαζί και ακόμα λιγότερες οι φορές που οι κανόνες δεν έμπαιναν αποκλειστικά από τον Μιχαλιό. Παρόλα αυτά όμως ο Σηφαλιός επεμενε να παίζει με τον αδερφό του, ακόμα και αν πολλές φορές τον καταπίεζε και τον υπονόμευε.
Θα σας αφηγηθώ την επόμενη φορά μια μικρή ιστορία η οποία πιθανότατα σημάδεψε τον Σηφαλίο για την υπόλοιπη ζωή του.
Η μητέρα του κυρίως, ήταν υπερπροστατευτική εξαιτίας του ότι αρκετά μικροκαμωμένος. Συνεχώς του έδινε συμβουλές ώστε να μην μπλέκει σε καυγάδες στο χωριό, να προσέχει να μην πέσει στα πολυάριθμα πηγάδια του χωριού και γενικά του είχε απογορεύσει να βγαίνει πολύ από το σπίτι. Ακόμα και την μέρα του Αγίου Νικήτα που γινόταν το ξακουστότερο πανηγύρι της περιοχής, ο Σηφαλίος δεν μπορούσε να διασκεδάσει όπως ήθελε.
Ένα ζεστό Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου θα γινόταν και πάλι το γλέντι του πολυούχου αγίου του χωριού. Τα σχολεία είχαν μόλις ανοίξει και πάλι και όλα τα παιδιά του χωριού αρχιζαν να επιστρέφουν στην καθημερινότητα των μαθημάτων και των υποχρεώσεων που ποσός τους άρεσε. Όλα τα παιδιά την προηγούμενη μέρα είχαν αποφασίσει να πάνε για μπάνιο στην κοντινή παραλία και το βράδυ να πήγαιναν στην εκκλησία και αργότερα στο γλέντι. Αν και 11 χρονών τότε ο μικρός Σήφης του έγινε σύσταση να πάει για πάνω από μία ώρα στην παραλία και του απαγορέυτηκε να κολυμπήσει στα πεντακάθαρα και αναζωογονιτικά, δροσερά νέρα του Λιβικού πελάγους. Όταν όμως είδε όλα τα παιδιά να χαίρονται το παιχνίδι με το νερό, τόλμησε να μπεί και αυτός μέσα. Μόλις το έκανε όμως σκέφτηκε την μητέρα του και πόσο θα τη απογοήτευε. Γρήγορα-γρήγορα βγήκε έξω και αφέθηκε στον καυτό ήλιο για να στεγνώσει. Μετά απο χρόνια θα θυμάται αυτή την ιστορία και θα λυπάτε που δεν παράκουσε για μια φορά τους γονείς του.
Οι μέρες του Σηφαλίου κυλούσαν χωρίς κατι το συναρπαστικό και αυτό του μείωνε την αυτοπεποίθηση και την ανάγκη να κάνει παρέες. Πολλές ήταν οι φορές εκείνες τις οποίες τα άλλα παιδιά περνούσαν έξω από το σπίτι του και τον κοροΐδευαν. Αυτό όμως που πειραζε και στεναχωρούσε περισσότερο τον Σηφαλιό ήταν τα πειράγματα του αφερφού του. Αν και η διαφορά στην ηλικία τους δεν ήταν πολύ μεγάλη τα πειράγματα δεν σταματούσαν ποτέ. Λίγες ήταν οι φορές που έπαιζαν μαζί και ακόμα λιγότερες οι φορές που οι κανόνες δεν έμπαιναν αποκλειστικά από τον Μιχαλιό. Παρόλα αυτά όμως ο Σηφαλιός επεμενε να παίζει με τον αδερφό του, ακόμα και αν πολλές φορές τον καταπίεζε και τον υπονόμευε.
Θα σας αφηγηθώ την επόμενη φορά μια μικρή ιστορία η οποία πιθανότατα σημάδεψε τον Σηφαλίο για την υπόλοιπη ζωή του.
No comments:
Post a Comment