Οι βδομάδες περνάνε χωρίς να το καταλάβουμε

Τα κορίτσια μου τα μικρά μεγάλωσαν αρκετά και είναι αρκετά ανεξάρτητα κάτι που κάνει την ζωή μας αρκετά πιο εύκολη. Η Θεοδοσία (όταν θέλει), δεν χρειάζετε καμία βοήθεια με τα ρούχα της, την τουαλέτα και το φαγητό. Από την άλλη η Αριάδνη αν και ακόμα δεν έχει κλείσει τα δύο έχει ξεπεταχτεί πολύ. Θέλει και αυτή να είναι ανεξάρτητη και να βάζει τα ρούχα της μόνη της, θέλει να έχει γνώμη και πάντα τον τελευταίο λόγο. Αν δεν την κάνω την χάρη μπορεί να γκρινιάξει, αλλά κυρίως παίρνει διάφορες εκφράσεις που είναι πολύ αστειες για ένα παιδί της ηλικίας της. Αρχίζω να την φωνάζω καραγκιοζάκη γιατί είναι πολλές φορές τόσο αστεία που και να θέλω να την μαλώσω βάζω τα γέλια. Τις περισσότερες φορές παίζουν όμορφα μαζί αλλά είναι και φορές που μαλώνουν πολύ, κυρίως γιατί η Αριάδνη πειράζει και ορισμένες φορές χαλάει παιχνίδια της Θεοδοσιας. Σίγουρα όμως αγαπάνε και προσέχουν η μία την άλλη, αφού όταν συμβεί κάτι θα τρέξει η μία να βοηθήσει την άλλη ή να ζητήσει βοήθεια από εμάς.

Ο Λεωνιδάκος ή Ντάκος ή Νίνας έχει αρχίσει και αυτός να καταλαβαίνει αρκετα πράγματα και μπορεί πολύ καλά να εστιάζει σε πράγματα και νομίζω αρχίζει να μας αναγνωρίζει. Είναι αρκετά ήσυχος (εκτός από μικρές περιόδους κατά της 9 το βράδυ που για κανένα εικοσάλεπτο κλαίει), και γενικά κοιμάται σχετικά καλά. Μας κουράζει πολύ λίγο και απολαμβάνει τις αγκαλίες και τα φιλιά από της αδερφούλες του και της δικές μας.