Λεωνίδας-Ερμής: Η αρχη - Leonidas-Ermis: The begging

Η χθεσινή μέρα είχε μια ακόμη πολύ ξεχωριστή ανάμνηση. Το τρίτο μας παιδί γεννήθηκε και χαίρει άκρας υγείας. Με ανυπομονησία είδαμε και το φύλο του παιδιού το οποίο δεν γνωρίζαμε όλους αυτούς τους μήνες εγγυμοσύνης. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου η Μπεάτε ξύπνησε κατά της 5 το πρωί νιώθοντας μια σχετική δυσφορία. Πήγε αρκετές φορές στην τουαλέτα, κάτι που το συνήθιζε της τελευταίες εβδομάδες, αλλά κάτι διαφορετικό συνέβαινε. Ελαφρύ πόνοι έκαναν την εμφάνισή τους, κάτι το οποίο επίσης συνέβαινε 2-3 μέρες. Οι πόνοι γίνονταν όλο και πιο έντονοι και περιοδική και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι ερχόταν η ώρα. Κατά της 7 διαπιστώσαμε ότι μερίκες σταγόνες αίμα έκαναν την εμφάνισή τους, κατι που σύμαινε ότι έπρεπε να φύγουμε για το νοσοκομείο. Τα παιδιά είχαν αρχίσει να ξυπνάνε και ήταν η μέρα που η η Θεοδοσία-Πηνελόπη πηγαίνει στο Spielgruppe. Η Μπεάτε άρχισε να ετοιμαζετε, αν και ακόμα δεν θέλαμε να συνηδητοποιήσουμε τι συνέβαινε, μιας και τα παιδιά μας ήταν πάντα στην ώρα τους και απήχαμε μια βδομάδα από το ραντεβού με το μωρό μας. Καλέσαμε την κυρία που προσέχει τα παιδιά, το νοσοκομείο για συμβουλές και για να ετοιμαστούν για την άφιξή μας και στο τέλος ένα ταξί για να μεταφέρει την Μπεάτε στο νοσοκομείο.

Στην 8.05 περίπου έφτασε το ταξί και η Μπεάτε μας αποχαιρέτησαι με αρκετά πιο δυνατούς πόνους αυτή την φορά, αλλά ακόμα όχι τόσο συχνούς ώστε να ανησυχούμε για το αν γεννήσει στο ταξί και αυτή την φορά. Πέντε λεπτά αργότερα κατέφθασε και η μπειμπισιτερ και ξεκινήσαμε όλοι μαζι να φέρουμε την Θεοδοσία-Πηνελόπη στο Spielgruppe. Κανονίσαμε έτσι ώστε η ιδιοκτήτρια να φέρει την Θεοδοσία στο σπίτι όπου θα την περίμενε η Αριάδνη-Ζωή με την μπεϊμπισιτερ και αφού πήρα μια βαλιτσουλα με προσωπικά είδη της Μπεάτε πήρα το λεωφορείο για το νοσοκομείο (χρειάστηκε να τρέξω περίπου 100 μέτρα αφού το έχασα από την στάση έξω από το σπίτι μας αλλα τελικά το πρόλαβα στην επόμενη στάση). Ομολογώ ότι είχα αγχωθεί μήπως και μέσα σε αυτά τα είκοσι λεπτά που έλειψα θα έχανα την γέννα.  Λίγο πριν της 9 ήμουν στο νοσοκομείο όπου βρήκα την Μπεάτε σε ένα δωμάτιο οπου υποδέχονται τις ετοιμόγεννες για να τους κάνουν μερικά τεστ. Σε άλλη περίπτωση θα μας έστελναν στο σπίτι μιας και η διαστολή ήταν μόλις 2 εκατοστά. Εξαιτίας όμως της προϊστορίας μας μας είπαν να πάμε μια βόλτα και να γυρίσουμε σε καμιά ωρίτσα. Πήγαμε λοιπον στην καφετέρια, όπου η Μπεάτε ήπιε ένα χυμό και έφαγε ένα κρουασάν, μιας και πάνω στην βιασύνη μας δεν είχε πάρει το πρωινό της. Μέχρι να τελειώσει το πρωινό της εγώ πετάχτηκα στην δουλειά μου για να κανονίσω τα πειράματά μου να συνεχιστούν από τους συναδέλφους και για να ειδοποιήσω ότι θα έλειπα την επόμενη μέρα. Όταν γύρισα βρήκα την Μπεάτε να έχει πιο συχνούς πόνους και έτσι επιστρέψαμε στην αίθουσα τοκετού.

Για την επόμενη ώρα οι πόνοι έμεναν στάσιμοι και έτσι βρήκα την ευκαιρία να ξαπλώσω για 10 λεπτά (επίσης δώσαμε τα ονόματα σε περίπτωση που είχαμε αγόρι αλλά δυσκολευτήκαμε να δώσουμε τα ονόματα σε περίπτωση που ήταν κορίτσι). Κατά τις 11 η διαστολή ήταν πέντε εκατοστά. Κατά την διαδικασία της μέτρησης η μαία έσπασε τον σάκο ώστε να επιταχυνθεί η διαδικάσια. Μετά από λίγο η πόνοι άρχισαν να γίνονται εντονότεροι και η Μπεάτε ζήτησε να την γίνει η ένεση για τους πόνους (γέρασα και ξέχασα έννοιες και λέξεις). Η μαία προσπάθησε να την εξηγήση ότι είναι αργά και δεν θα έχει όφελος. Η Μπεάτε επέμενε και έτσι η μαία πήγε ή έκανε πως πήγε να φωνάξει τον αναισθησιολόγο. Από τότε και μέσα σε μισή ώρα περίπου ο μικρός Λεωνίδας-Ερμής είχε αισθανθεί τη μητρική αγκαλιά. Βγήκε αρχικά το κεφάλι και με ένα δεύτερο πόνο και το υπόλοιπο σώμα. Λίγο πριν είχαν μπουκάρει δύο μαίες και δύο γιατροί (πράγμα ασυνήθιστο) και μέχρι να μου πουν ότι όλα είναι καλά (κατι που κράτησε περίπου 20 δευτερόλεπτα) είχα ανασταωθεί, χωρίς όμως να το δείξω και αναστατώσω και την Μπεάτε. Το μωρό μας βγήκε αρκετά μπλε (εξαιτίας του γρήγορου τοκετού) αλλά μεσα σε μερικά δευτερόλεπτα ακούσαμε το κλάμα του και άρχισε να παίρνει φυσιολογικό χρώμα. Λόγο της αναστάτωσης δεν ενιωθα έτοιμος να δω το φύλο του μωρού, αλλά η Μπεάτε παρόλους τους πόνους με μεγάλη ευχαρίστηση μου ανακοίνωσε ότι κάναμε και τον γιο. Το πήρε αγκαλία ένω εγώ έκοψα τον ομφάλιο λόρο (που ήταν και πολύ χοντρός). Η ώρα ήταν ήδη περασμένες 12.24 και αφού αφαιρέθηκε και ο πλακούντας και έγιναν και ολοι οι έλεγχοι μας άφησαν μόνους. Η καμερα και η φωτογραφική μηχανη πήραν φωτιά την ώρα που η ευτυχία και η ανακούφηση ήταν ζωγραφισμένες στα πρόσωπά μας.

Στην συνέχεια έγιναν και οι απαραίτητες εξετάσεις στο μωρό όπου είδαμε ότι το βάρος του ξεπερνούσε τα 4 κιλά και το ύψος του τους 51 πόντους. Εκείνη την ώρα έφεραν φαγητό για την Μπεάτε (αλλα κλάψ όχι και για μένα), ενώ έγω το έντυσα και το ετοίμασα για να πάμε στο δωμάτιο του. Περιμέναμε για καμιά ώρα ακόμα μέχρι να κάνει η Μπεάτε πιπι της και στην συνέχεια πήγαμε στο δωμάτιο όπου θα περάσουν της επόμενες μέρες. Κατά της τέσσερις γύρισα στο σπίτι και αφού πλήρωσα την μπεϊμπισιτερ ανακοίνωσα στα κορίτσια μας τα ετχάριστα νέα. Τα παιδιά χάρηκαν και όταν τους είπα να πάρουμε την γιαγιά μου, η Θεοδοσία μου είπε ότι θα το έλεγε εκείνη στην γιαγια-Μαρία. Το βραδάκι μιλήσαμε στο τηλεφωνο με τη μαμά μας ενώ ακούσαμε και το μωράκι να έχει λόξυγγα (κάτι που συνήθιζε κάθε βράδυ την ίδια ώρα και στην κοιλίτσα της μαμας του).

Καλή δύναμη στο νέο μέλος μας και με το καλό να αγοράσουμε το τραχτερ.