Η πρώτη φορά στο νοσοκομείο

Καταφέραμε και εμείς να πάμε μια φορά στα επείγοντα περιστατικά. Συχνά ακούω από φίλους για το πόσο συχνά πάνε στο νοσοκομείο ενώ εμείς δεν είχαμε την ατυχία να το επισκεφτούμε για κανένα λόγο (σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό).

Την Παρασκευή το απόγευμα ο καιρός ήταν  εξαιρετικός και έτσι η Μπεάτε με τα παιδιά αποφάσισαν να πάνε στην παιδική χαρά που βρίσκεται δίπλα στο σπίτι μας. Εκεί θα ήταν και η φίλη της η Σκάιλα με το μικρό αδερφάκι της αλλά και πολλά άλλα παιδιά. Όπως πάντα σε περιόδους που ο καιρός είναι αστατος και υπάρχουν μέρες με τελείως καλοκαιρινό καιρό τα πάρκα και οι παιδικές χαρές πλημυρίζουν από κόσμο και παιδικές φωνές. Κάποια από τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν φέρει και σκειτμπορτς και η Θεοδοσία με την φίλη της ήταν περίεργες και χαρούμενες να προσπαθήσουν να κάνουν. Κάποια στιγμή η Θεοδοσία άρχισε να κλαίει και να τρέχει από το πιγούνι της αίμα. Αμέσως όλοι έτρεξαν για να βοηθήσουν και να σταματήσουν την αιμοραγία. Εγώ μόλις είχα φύγει από την δουλεία και έτσι δεν μπόρεσαν να με πάρουν τηλέφωνο και να μου πουν τι έχει συμβεί. Μόλις είχαν σταματήσει την αιμοραγία και η Θεοδοσία είχε κάπως ηρεμίσει έφτασα και εγώ. Αμέσως μου εξήγησε η Μπεάτε τι είχε συμβεί στα γρήγορα και ότι ετοιμάζονταν να πάνε στο νοσοκομείο γιατί το τραύμα ήταν μεγάλο.

Αμέσως πήραμε το λεωφορείο (η Θεοδοσία δεν ήθελε να πάρουμε το ποδήλατο) και σε δέκα λεπτά βρεθήκαμε στα επείγοντα. Εγώ ακόμα δεν ήξερα λεπτομέρειες αλλά μόλις η νοσοκόμα αφαίρεσε το λευκοπλάστ είδα ότι το τράυμα δεν ήταν πολύ μεγάλο αλλά πολύ βαθύ. Το νοσοκομείο το επισκεφτόμασταν για πρώτη φορά και μου έκανε εντύπωση πόσο τακτοποιημένο με πολλές ανέσεις ήταν. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πάνω από 15 λεπτά και για όση ώρα χρειάστηκε να περιμένουμε η Θεοδοσία μπορούσε να ξεχαστεί με ένα βιβλίο, να παίξει ένα παιχνίδι σε μια οθόνη αφής ή να ακούσει μουσική και παραμύθια από τα πολυάριθμα ακουστικά που υπήρχαν.

Μετά από λίγο μια άλλη νοσοκόμα ήρθε για να μας οδηγήσει στο χώρο όπου θα μας έβλεπε η γιατρός. Μετά από της απαραίτητες ερωτήσεις και εξετάσεις αποφασίστηκε ότι θα γίνουν ράμματα στο πηγούνι της Θεοδοσίας. Να σημειώσω εδώ ότι ήδη από την είσοδο είχαν κάνει διάφορες ερωτήσεις για το είχε συμβεί, είχαν μετρήσει το βάρος της Θεοδοσίας και είχαν ελέγξει αν αισθανόταν καλά. Η γιατρός μας ρώτησε για τρίτη φορά για το τι έγινε και για το αν είχε πάθει διάσειση. Μια τρίτη νοσοκόμα ήρθε για να φέρει μια γάζα με το αναισθητικό. Τα 15 λεπτά που περιμέναμε να δράσει το αναισθητικό βάλαμε και είδαμε την φραουλίτσα ώστε να ξεχαστούμε και να περάσει η ώρα πιο ευχάριστα. Η γιατρός ήρθε να ελεγξει αν όλα είναι έτοιμα και μαζί ήρθαν και δύο νοσοκόμες για να την κρατάνε σταθερή ώστε να γίνουν τα ράμματα. Για μια στιγμή η Θεοδοσία ανησύχησε και άρχισε να κλαίει αλλά αμέσως η γιατρός και εγώ την ηρεμίσαμε και της εξηγήσαμε τι θα κάναμε και ότι η νοσοκόμα έπρεπε να την κρατάσει για λίγο και η Θεοδοσία να κοιτάζει στο ταβάνι. Αφού την καθησυχάσαμε τα τρεία ράμματα έγιναν μέσα σε πέντε λεπτά χωρίς κανένα πρόβλημα. Η γιατρός ήταν πολύ καλή, μιλώνταν ήρεμα στην Θεοδοσία και εξηγώντας της τι θα έκανε όλη την διάρκεια και όλα πήγαν μια χαρά. Στο τέλος έφεραν στην Θεοδοσία και ένα δίπλωμα γιατί ήταν πολύ καλή και συνεργάσιμη.

Όλα πήγαν περίφημα και σε λίγη ώρα ήμασταν στο σπίτι μας για να πιεί το γάλα της (της πήρα και ένα μπισκοτάκι από το αυτόματο μηχάνημα του νοσοκομείου για να μην πεινάει) και να κοιμηθεί. Η πρώτη μας φορά ήταν πολύ θετική και η Θεοδοσία θαρραλέα και καλή. Δεν ανυπομονώ να ξαναπάω αλλά αν χρειαστεί δεν θα έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.



Μια τελευταία σημείωση: Μετά από μέρες η Θεοδοσία μας εκμηστηρεύτηκε ότι πάνω στο παιχνίδι η φίλη της η Σκάιλα την έσπρωξε και έπεσε. Ακριβώς δεν ξέρουμε τι έγινε και πάνω στο παιχνλιδι πολλά μπορούν να συμβούν. Πάντος η φίλη της την επόμενη μέρα την πήρε τηλέφωνω για να δεί αν είναι καλά και ήταν πολύ στεναχωρημένη.